Blog van Irena Turcinovic

In deze bewerking van Molières klassieke stuk Tartuffe uit 1664 is een rijk scala aan citaten van verschillende theaterstromingen te herkennen: comedia dell’arte, vaudeville, circus, expressionisme en het vervreemdingseffect van Brecht. De keuze voor deze kleurvolle mix is niet willekeurig; al deze stromingen zijn in de geschiedenis van theater op de een of andere manier met elkaar verbonden.

 ‘Alsof je in een slecht stuk, toch je rol moet spelen’ zo omschrijft Servische maakster Sanja Mitrovic in het nagesprek het onwerkelijke gevoel van de tijd dat ze in Belgrado was op het moment dat het gebombardeerd werd door de NAVO. De werkelijkheid is wel dat geschiedenis door de overwinnaars wordt geschreven, waarbij de verslagen tegenstander als een monstrueuze barbaar het geschiedenisboek in gaat.

Met in de achtergrond sferische muziek en mysterieuze geluiden schieten behoorlijk lenige danspassen in 'Of Gods and Driftwood' zo nu en dan naar boven. Invloeden van material arts als ook yoga zijn met elkaar vervlochten, wat uitmondt in harmonische, aardse en dynamische bewegingen. Helaas wordt de flow regelmatig verstoord op het moment dat de dansers de Noorse mythe met hun lichaam willen vertellen aan het publiek. Het gebruik van dit concept is vrij geforceerd en letterlijk uitgewerkt wat leidt tot pijnlijk illustratieve danstaal.

Noorse Mythologie

Mac is een monoloog over een vrouw die doorslaat in haar ambitie haar leven te modelleren naar de maatstaven van the ‘American Dream’, een ideaal dat ze haar eigen heeft gemaakt. Deze vrouw, genaamd Mac, vertelt over een werkdag uit haar leven. Tijdens deze dag stort haar schijnbaar geregelde leventje volledig in elkaar. Allerlei frustraties die een westerse stadsmens kunnen treffen stapelen zich gaandeweg op: halsoverkop moeten haasten, benauwde kantoorruimtes, conflicten met collega’s op het werk, stress, onbevredigende seks en eenzame anonimiteit.

Alsof er een aardbeving op komst is beginnen de muren te trillen en dreigt de enorme verzameling aan glazen alcoholflessen van het gammele tafeltje af te donderen. Nadat het even bedaard is, horen we iemand aan de andere kant van de deur rammelen, maar de deur blijkt op slot te zitten. Na wat gevloek, blijken deze drie macho cowboys hun hand er niet voor om te draaien om dan maar met een hakbijl binnen te breken. Eenmaal binnen springen ze achter hun instrumenten voor een stevige rock & roll sessie.

Voor de voorstelling Trip is een opvallend, minimale, radicale vorm gekozen. Vier performers zetten hun hele lichaam in om fanatisme en (massa) hysterie uit te beelden. We zien hoe na opgezweept te zijn door een diepe, onheilspellend gebons, ieders lichaam transformeert in een houding, als klaar voor een collectieve aanval. Gezichtsexpressie blijft als bevroren staan op een masker van een vechtlustige schreeuw gemengd met waanzin.

Bij het maken van de theatervoorstelling ‘Barst, een poging tot buigen’ lieten de theatermaaksters Daniëlle van de Ven en Joëlke Sanderse zich inspireren door het toneelstuk Maria Stewart van Friedrich Schiller. Het historische verhaal over de relatie tussen koningin Elizabeth van Engeland en koningin Maria Stewart van Schotland laat de strijd zien tussen deze twee machtige vrouwen.

Een privé feestje in het hypermoderne, doch omslachtig ingerichte huis van ‘een van de jongens’ vormt het uitgangspunt in Alleen in je wereld. Dat er op dat moment een stroomstoring aan de hand is, versterkt de absurde sfeer van dit kansloze feest. Gaandeweg worden we getuige van nietszeggende, ongemakkelijke gesprekken die zich ontvouwen, waarbij gepraat wordt om maar te praten. Er komt een haast oneindige vloedgolf van clichés en door overdaad gebruikte, lege bijvoeglijke naam woorden en uitdrukkingen. Alleen in je wereld zoomt in op het dikke laag plastic van het sociale masker.