Heeft je vader deze voorstelling gezien? - Blog van Sadettin Kirmiziyüz
De vraag die ik het vaakst hoor na de voorstelling: "Heeft je vader de voorstelling gezien? En wat vond hij er van?"
Mijn antwoord had ik ingestudeerd: “Nee. Hij heeft de voorstelling nog niet gezien."
Het zou natuurlijk heel spannend zijn om te kunnen zeggen dat hij het te confronterend vindt, maar niets is minder waar. Mijn vader is een praktische man. Op 2 november kwam de voorstelling naar Arnhem. Mijn vader woont daar intussen. En mijn vader heeft zoiets van: waarom moet ik helemaal naar Maastricht, Amsterdam of Oostende komen als jij bij mij komt?”
Dat antwoord kan ik vanaf nu niet meer gebruiken. Want op 2 november was het zover. Hij zat eindelijk in de zaal. Op de eerste rij. Met zijn beste pak aan. Vijf vrienden bij zich.
Mijn oom (die ook in Deventer kwam kijken) was er ook weer. Hij wilde nog een keer. Hem binnen zien komen, samen met mijn vader, gaf me zo’n grote shot energie dat ik meteen wou beginnen.
Exact een jaar geleden zat ik met mijn vader in het vliegtuig van Schiphol via Istanbul naar Jeddah. Nu zat mijn vader met een brede grijns op zijn gezicht naar de voorstelling te kijken. Na de voorstelling komt hij naar de kleedkamer en zegt hij met zijn Zutphens-Turkse accent (over hoe ik hem in het laatste deel van de voorstelling naspeel): “Ik heb helemaal nie zon accent hoo!”
Sowieso vind ik de planning van de Blind Date een schot in roos. De hele maand november valt precies samen met de bedevaart die mijn vader en ik een jaar geleden maakten. En wat ik zelf het leukst vind, is dat elke avond, in elk theater waar ik de voorstelling speel, wel een punt komt in de voorstelling dat zich precies een jaar geleden afspeelde. Een paar dagen later bel ik met mijn vader. Na de voorstelling in Arnhem hadden we niet
veel tijd om bij te praten. Hij moest weg, ik moest weg. Maar we bellen. Lang. En hij zegt: “Ik wist niet dat je er zo’n monument van zou maken.”
Cadeau.
Steek ik in mijn zak.
Uw Reactie