Interview met Aniek Boon en Hendrik Aerts; “Het is troostvol dat er zoveel diversiteit kan bestaan.
Het theatermakersduo Aniek Boon (1972) en Hendrik Aerts (1976) vertoont een beeldtaal die vraagt om een emotionele manier van kijken. In hun voorstelling hij die nog van geen einde wist wordt gestreefd naar ‘non-lineariteit’: geen hapklaar entertainment en geen logisch begrijpbare vertelvorm. In het café van de Rotterdamse Schouwburg blijkt na een uur praten dat hun theatervisie alles te maken heeft met kijken en interpreteren.
Hij is een acteur van de Arnhemse toneelschool, zij een vormgeefster van de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Enkele jaren geleden werkten ze voor het eerst samen voor een Oerol-productie en al snel ontdekten ze een medemaker in elkaar. Met hun (onder)zoekende stijl van theatermaken bieden ze tegenwicht aan het steeds grotere aanbod aan expliciet geëngageerd theater. Weliswaar springen ze niet in op huidige politieke en maatschappelijke issues, maar het belang van
kunst in de brede zin gaat niet bepaald aan ze voorbij.
Waar kwam het idee voor deze voorstelling vandaan?
Aniek Boon: “We zaten allebei in een fase dat we met eenzelfde soort vragen bezig waren, ook in stijlonderzoeken. Die non-lineaire vertelvorm wilden we verder
ontwikkelen. Daarin komt het publiek in een staat van kijken waar geen logisch verhaal uit te halen is. Er is eerder sprake van een emotionele manier van kijken dan van een rationele. Het uitgangspunt is een jongen die een plek verlaat en zweert dat hij er nooit meer terug komt. Maar hij komt toch terug.”
Lees het volledige interview op cultuurbewust.nl.
(Door Claire Goossens)
Uw Reactie