TRIP

White Horse

Zet je schrap voor de TRIP van je leven. Een heftige dansvoorstelling die kan choqueren, maar ook fascineren.

We hadden geen mening maar wilden een revolutie.
We raakten bedwelmd van hard werken en blind vertrouwen.
We waren slachtoffer en zondaar.
We zijn achtergelaten zonder doel om voor te vechten.
We zijn bereid om ons over te geven - maar waaraan weten we niet.

White Horse maakte geen verhaal over fanatisme, het stuk is fanatisme, massa en hysterie. TRIP is een moorddadige, maar fascinerende uitputtingslag. White Horse biedt beelden die iedereen kent, maar dan extreem uitvergroot en eindeloos herhaald. Het is de vorm die onverwacht is: een ‘bubble’ van hardheid-hier-en-nu. De voorstelling was dé verrassing tijdens het Freischwimmer Festival 2008 en toerde succesvol langs festivals door Europa. Komend seizoen zullen 14 dansers van Dansgroep Amsterdam onder artistieke leiding van Krisztina de Châtel en Itzik Galili, de choreografie van TRIP overnemen en op het repertoire nemen.

TRIP is een voorstelling die ontwapent door de volledige fysieke overgave van de dansers. Zij bewegen als groep waarbij je als toeschouwer zó wordt meegezogen dat je een uur lang met open mond naar hun terug staart.

Over de makers:
Dansers Chris Leuenberger en Lea Martini vormen samen met theatermaker Julia Jadkowski het collectief White Horse, genoemd naar hun eerste samenwerking White Horse – an attempt at live therapy. In deze samenwerking haalden Leuenberger en Martini de intimiteit het theater binnen door persoonlijke anekdotes uit hun privéleven te delen met het publiek. De voorstelling won de ITs Choreography Award en de eerste prijs op het 100 Grad Festival in Berlijn. Christopher Leuenberger (Zwitserland, 1979), Lea Martini (Duitsland, 1979) en Julia Jadkowski (Duitsland, 1980) volgden onder andere de School voor Nieuwe Dansontwikkeling (SNDO) in Amsterdam, waar zij elkaar leerden kennen. White Horse verrast niet alleen door hun gezamenlijk werk, maar maakt ook nieuwsgierig naar de verdere ontwikkeling van de hierin bijeengekomen individuen. Zij zijn doelbewust, direct, persoonlijk, jong en maken scherpe keuzes. Het collectief White Horse maakt al haar voorstellingen bij Frascati Producties in Amsterdam.

De selectiecommissie over de voorstelling:
“TRIP is een fantastische, hypnotiserende en angstaanjagende
voorstelling. Met minimale middelen weet White Horse een overweldigende
sfeer van extreme extase neer te zetten. Door de vele, lange
herhalingen met de stampende geluiden op de achtergrond raak je als
kijker in een trance die dichtbij de staat komt waarin de personages
lijken te verkeren. Met de "sterfscène" worden tegelijkertijd de
schoonheid van de dood en de afstomping ten opzichte van geweld
vlijmscherp in beeld gebracht.”

De media: “Er ontstaat een beweging, bijna niet waar te nemen, maar dan steeds sneller en groter. Euforische, juichende gebaren worden gekmakend vaak herhaald. Als in trance rennen ze steeds weer op ons af met die vervormde gezichten. Woest stampend slaan ze zichzelf op de borst, steken hun vuisten in de lucht, rennen in cirkels en storten zich op de vloer. Komisch én beangstigend. Wat is dit voor iets krankzinnigs? Waarom doen ze zichzelf en ons dit aan? Er komt geen antwoord. Desoriënterend en fantastisch, dit is echt een TRIP.” - 8weekly.nl

Concept, choreografie en performance: White Horse (Julia Jadkowski, Lea Martini & Chris Leuenberger) Huidige performers: Lea Martini, Christoph Leuenberger, Xavier Fontaine & Maria Mavridou Advies: David Weber-Krebs Decor en kostuums: Theresia Knevel Geluid: Coordt Linke Lichtontwerp: Fabian Lehmann, Attila Nemeth & Jan Fedinger Fotograaf: Barbara Braun (spelfoto's) en Sofie Knijff (portretfoto).

Trip is een coproductie van Frascati Producties en het Freischwimmer Festival 2008.

Reactie toevoegen

Reacties

Trip: Ongemakkelijk

Ingediend door Gerard uit Amersfoort op di, 12/01/2010 - 16:24.

Zo kan ik het best mijn reactie op de voorstelling “Trip” omschrijven. Daarmee wil ik geen waardeoordeel vellen. Het is meer een constatering: Ik voelde me als toeschouwer ongemakkelijk bij de bijzonder trage start, bij de almaar herhaalde bewegingen, bij het weglopen uit de theaterzaal van andere toeschouwers, bij de aanblik van de bezwete gezichten (op een gegeven moment weet je bijna niet meer naar wie of welk lichaamsdeel je nog kunt kijken). Zelfs het eind voelt ongemakkelijk, wanneer de opengesperde monden zich langzaam weer sluiten en de personages weer menselijk en op aarde lijken te komen. Wanneer komt er een teken, dat het stuk afgelopen is? Ik heb pas na afloop de flyer gelezen, waarop stond, wat de intentie van het stuk is. Ik vind dat de spelers daar eigenlijk zeer goed in geslaagd zijn. Je kunt uit de omschrijving feitelijk al destilleren, dat het geen komische avond zal worden. Ik schrijf deze recensie ruim een maand na het stuk gezien te hebben. Toch staat het me nog heel helder voor de geest! En dan heb je als acteur toch iets bereikt, lijkt me.

beantwoorden

Trip was heftig en steengoed

Ingediend door Marjon uit Alkmaar op ma, 04/01/2010 - 11:14.

Trip was heftig en steengoed. In het begin brachten de dansers van White Horse voor mijn gevoel wat teveel trage dramatiek voor het voetlicht, maar al gauw werd je meegesleept in een - om het wat oneerbiedig te zeggen - uitputtende work-out van een uur. Ik herkende de waanzin van de massa, sieg heil, fanatisme, voetbalsupporters, vallen en opstaan. Doelloos doorgaan met de anderen tot je er letterlijk bij neervalt. En dat met slechts drie dansers. De nietszeggende open monden voelden steeds ongemakkelijker aan.
We hebben gebiologeerd gekeken.

beantwoorden

Helaas kon deze voorstelling

Ingediend door Annette Beentjes en Marnix van Eijk op zo, 03/01/2010 - 16:56.

Helaas kon deze voorstelling ons weinig bekoren, ondanks de bovenmenselijke inspanning van de dansers. De vooraankondiging beloofde een spannende "trip", maar wij hebben dat geenszins zo ervaren. Er leek maar geen einde aan te komen en het gekwijl vonden wij weerzinwekkend en zinloos. Wat kan de meerwaarde hiervan zijn? Enkele bezoekers verlieten voortijdig de zaal. Om te fascineren moet iets ook diepgang hebben, dat hebben wij niet gezien. Toch bleek achteraf dat sommigen de voorstelling geweldig vonden.
Teleurstellend was ook dat de acteurs het totaal af lieten weten, toen de bezoekers de gelegenheid kregen om vragen te stellen. Het antwoord op de vragen was nauwelijks meer dan wat gestamel over dat het leven ook niet altijd even 'beautiful' was.
Om de voorstelling te doorgronden was het noodzakelijk de flyer door te nemen en in het hoofd te gaan zitten van de dansers, de choreograaf en de regisseur, dat kan toch niet de bedoeling zijn? In de flyer wordt aangegeven dat vakgenoten wel heel enthousiast op de voorstelling reageerden. Misschien zijn wij als publiek nog niet klaar voor deze voorstelling, maar we waren blij dat het afgelopen was.

beantwoorden

TRIP (gezien in Theater Bellevue, 21 december 2009)

Ingediend door Ambassadeur Elise op di, 22/12/2009 - 18:08.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: het is voor mij niet makkelijk om over de voorstelling TRIP een stukje te schrijven en ik zal meteen uitleggen waarom.
TRIP is een voorstelling van overgave. En de voorstelling is afhankelijk van die overgave voor de kwaliteit ervan. Daarmee doel ik enerzijds op de overgave van de dansers, die in overweldigend grote mate aanwezig is. Vanaf het eerste moment stralen de dansers, in Bellevue vier overigens, een grote intensiteit uit. Ze slaan zichzelf op de borst en rennen onuitputtelijk in het rond. Praktisch de hele voorstelling dansen ze met hun mond wijd open wat ertoe leidt dat al snel het kwijl eruit loopt. En daar begint mijn probleem. Ik word erdoor afgeleid. En helaas op een dusdanige manier dat ik het vervelend ga vinden en merk dat ik me afsluit voor de voorstelling. Ik kijk nog wel, maar geef me niet over. De voorstelling blijft op afstand en raakt me niet. Ik zou dus nu de voorstelling als slecht kunnen recenseren, maar dat wil ik niet. Ik begrijp namelijk heel goed waar de voorstelling heen wil en zie aan veel mensen om mij heen dat ze er ook wel degelijk door uit het lood worden geslagen. Mensen die zich wel kunnen overgeven met dezelfde intensiteit als de dansers. De voorstelling is, zoals de titel al zegt, inderdaad een trip. Voor sommigen een bad trip, voor anderen een hele goede trip, maar vooral een trip waar je je aan moet overgeven. En dat raad ik dan ook iedereen aan.

beantwoorden

Trip van White Horse

Ingediend door Ambassadeur Jeannette op do, 17/12/2009 - 19:55.

Drie dansers staan op het podium, twee vrouwen en een man. Ze staan lang stil. De zaal wacht gespannen tot er wat gaat gebeuren. Dan hoor je eentonig gedreun: boing; boing; boing. De dansers heffen heeeel langzaam hun armen op en sperren hun mond wijd open. Een langzame dans begint. De mond blijft open. Daarna gaat het sneller, maar steeds weer dezelfde repeterende bewegingen met die open mond. Kreunen, ze slaan zichzelf op de borst, hier wordt geleden en ze nemen mij mee! Wat wordt er uitgebeeld? Ik wacht af en probeer het te begrijpen. Op een gegeven moment slaan ze zich op de buik en vallen als dood op de grond en dit wordt telkens weer herhaald. Het lijken wel marionetten. Slaan, vallen, slaan vallen en steeds maar weer. En dan die open mond, waar is dat goed voor? Na een kwartier wordt er flink gekwijld, en dit wordt naar het eind toe steeds erger. Zelf vind ik het vies, je ziet de klodders kwijl rondvliegen en ik ben blij dat ik niet helemaal vooraan zit. TRIP is een voorstelling waar je van houdt of helemaal niet. Er is geen tussenweg. In de zaal hoor je mensen mopperen, de ander heeft de ogen dicht en weer een ander zit gebiologeerd te kijken. Een paar mensen lopen tijdens de voorstelling weg. Na afloop wordt er door één van de dansers ruimte gegeven om wat te zeggen. Twee mensen reageren positief. De rest blijft stil omdat ze misschien niet goed durven, of niet willen kwetsen. De dansers op zich zijn geweldig, ik heb bewondering voor de totale lichaamscontrole en hun uithoudingsvermogen. Dat het vakmensen zijn, dat zie je Ik vond het zelf een ongemakkelijke voorstelling, waaruit blijkt dat het toch wat bij me heeft losgemaakt. Ik zal er niet nog een keer naar gaan kijken. Na afloop spreken we een echtpaar dat we elke keer weer tegenkomen. Net als wij zijn ze doorgewinterde Blind-Daters. We kiezen niet het geijkte, maar laten ons graag verrassen door al dat jonge talent. Vooral de vrouw was erg enthousiast:’ ik zou er graag nog meer van zien.’ Zo zie je maar, je moet het zelf ondervinden. Doe net als wij en laat je verrassen, laat je meenemen en kijk wat het met je doet. Vind je minder leuk, het geeft in ieder geval stof tot nadenken en praten.