Dikke laag plastic van het sociale masker - Ambassadeur Irena over de voorstelling van Sarah Moeremans
Een privé feestje in het hypermoderne, doch omslachtig ingerichte huis van ‘een van de jongens’ vormt het uitgangspunt in Alleen in je wereld. Dat er op dat moment een stroomstoring aan de hand is, versterkt de absurde sfeer van dit kansloze feest. Gaandeweg worden we getuige van nietszeggende, ongemakkelijke gesprekken die zich ontvouwen, waarbij gepraat wordt om maar te praten. Er komt een haast oneindige vloedgolf van clichés en door overdaad gebruikte, lege bijvoeglijke naam woorden en uitdrukkingen. Alleen in je wereld zoomt in op het dikke laag plastic van het sociale masker. In de dialogen wordt zichtbaar hoe, door deze laag hysterisch te blijven aanmaken, ware menselijke contact telkens wordt misgelopen.
Langzaam maar zeker verliezen de personages de fut zich constant op hun best te presenteren, maar stappen daarbij over naar het andere uiterste. Wanneer hun ‘plastic masker’ naar beneden glijdt, valt ook werkelijk elke toenadering van beleefdheid en reserve in het water. Binnen de idiote spelletjes waarmee ze elkaar om de buurt mee uitdagen, wedijveren ze haast wie het meest schaamteloos de ander naar beneden weet te halen. Alleen in je wereld geeft kritiek op de moraal van onze maatschappij, zoals Sarah Moeremans in het nagesprek scherp naar voren bracht: “Steeds vaker merk ik hoe in onze maatschappij schaamte als een overbodig eigenschap wordt gezien.” Moeremans is overtuigd van het tegenovergestelde en volgens haar leidt dit tot trendgedrag waarbij iedereen zijn best doet aan anderen te bewijzen dat hij zich nergens voor schaamt. “De held is daarbij de schaamteloze gangmaker die de zwakkere ‘in het gezicht spuugt’.”
De liedjes, die zowel muzikale intermezzo’s als ‘monologue interieur’ dienen, zijn vaak genoeg verrassend en origineel. Sommige liedjes hadden wel echter wat korter mogen duren. Wanneer ze te lang doorgaan, wordt de boodschap net iets te nadrukkelijk in het gezicht geduwd. Verder is het enige liedje met de Engelstalige tekst, ook het meest zwakke. Het was niet nodig geweest omdat deze theatermakers tot dusver juist lieten zien met het (Nederlandse) dagelijkse taalgebruik creatief, muzikaal en expressief genoeg om te kunnen gaan. Zoals het liedje waarin allerlei mogelijke borrelhapjes, in een rap tempo om de oren vliegen, als dat het om een belangrijke keuze in het leven gaat. Het drukt goed de hysterie die gepaard gaat met het altijd sociaal correct willen zijn en tegelijkertijd de onzekerheid wat dat nou eigenlijk inhoudt.
Uw Reactie