Mac

Michiel de Regt

Actrice Hanneke Scholten speelt Mac. Mac (30) is een keurige vrouw, met een leuke relatie, druk sociaal leven en een goede baan. Maar schijn bedriegt. Binnen vierentwintig uur verandert Mac van een succesvolle vrouw in een ‘American Psycho’. Het publiek ziet één actrice op het toneel maar toch komen er twaalf personages langs.

Fotograaf: Cassander Eeftinck SchattenkerkFotograaf: Cassander Eeftinck SchattenkerkFotograaf: Cassander Eeftinck SchattenkerkFotograaf: Cassander Eeftinck Schattenkerk

‘Echt geluk is een momentopname’. Je ziet het vaak op billboards, van die figuren met een plastic glimlach. Gezinsweekendjes in Centerparcs, waarbij het ’Happy Meal’ van McDonald’s staat voor het ultieme geluk. Maar geluk is altijd maar een momentopname. Niemand verkeert in een permanente staat van geluk.

Rob de Graaf (toneelschrijver) over de voorstelling: “Toneelspelen is één van de manieren om in de onbegrijpelijke chaos van de wereld een tijdelijke illusie van orde en betekenis aan te brengen. Hanneke Scholten laat dat op een beklemmende, adembenemende en toch ook bevrijdende manier zien in Mac. Ga dit stuk zien en maak mee wat de kracht is van woorden, van verbeelding en van het lichaam dat daaraan gestalte geeft.”

Over de makers:
Mac wordt geregisseerd door Michiel de Regt. Michiel de Regt (1980) studeerde in 2007 af aan de Theatermaker opleiding van ArtEZ Arnhem. Tijdens zijn studie volgde hij een regiestage bij ‘Platform’ van Johan Simons/NTGent. Zijn afstudeervoorstelling, de monoloog PONTIAC HOTEL, werd bekroond met de Ton Lutz Prijs 2007. Ook regisseerde De Regt ‘Gastschrijvers’ bij Theater Frascati Amsterdam en de festivalvoorstelling As tears go by op Over ’t IJ/ Boulevard/Karavaan. In mei 2010 maakt De Regt zijn tweede productie bij Toneelschuur Producties: State of Emergency van Falk Richter.

De selectiecommissie over de voorstelling:
“Een combinatie van een veelbelovende tekstschrijver, een sterke actrice en een talentvolle regisseur/theatermaker levert een heel mooie en actuele voorstelling op. De toeschouwer wordt meegevoerd in een monoloog van bijna twee uur, maar heeft geen enkel moment de indruk dat dit te lang is. Mac groeit op in een beloftevolle wereld na de val van de muur op 9/11. En dan stort deze wereld op 11/9 in elkaar. Via de woorden van Mac krijgt de toeschouwer zelf de ruimte om beelden te scheppen. Dat is vooral ook de verdienste van regisseur Michiel de Regt die sterke beelden weet neer te zetten die betekenis toevoegen aan de tekst, maar die ook op de juiste momenten voor lucht en ruimte zorgen. Actueel, herkenbaar en sterk theater.”

De media: “In een monoloog verhaalt Mac (Hanneke Scholten) van een dag die normaal begint, maar uitmondt in een persoonlijke Apocalyps. Aan het begin is ze, zonder dat er een reden voor wordt gegeven, verkleed als de bekende McDonald’s clown. Ze vertelt hoe ze wakker wordt naast haar partner die ze De Lege Plek noemt. Vervolgens sleept ze zich vol tegenzin naar haar werk (…..) Na tweederde van het stuk begint de werkelijkheid de waanvoorstellingen in absurditeit te overtreffen. Een werknemer van McDonald’s pist over Mac heen, ze krijgt bij het brandstof stelen uit een auto grote slokken benzine binnen en bijt half per ongeluk de eikel van het geslacht van de eigenaar van de betreffende auto af. De tekst wordt rauwer, raadselachtiger en tegelijkertijd dwingender. Hanneke Scholten komt dan pas echt goed op dreef. Ze zet een vrouw neer waarvan we zien dat het mis gaat, maar we weten nog niet hóe erg het gaat worden.” - Theaterjournaal

Michiel de Regt vertelt over de voorstelling in een interview met Plugout.
Lees hier de recensie door De Gelderlander.

Regie: Michiel de Regt Tekst: Jibbe Willems Spel: Hanneke Scholten Vormgeving: Ellen Klever Lichtontwerp en techniek: Coen Schut Productie & publiciteit: Toneelschuur Producties Fotografie: Cassander Eeftinck Schattenkerk

  • Reactie toevoegen
  • Share this

Reacties

Mac

Ingediend door Annette Beentjes en Marnix van Eijk op di, 23/03/2010 - 12:59.
Wij waren onder de indruk van deze voorstelling. Hanneke Scholten speelt geweldig. Zo tekstvast in deze meer dan anderhalf uur durende indrukwekkende monoloog die geen moment inzakt. Geboeid en aan haar lippen gekluisterd volgden wij de voorstelling die voor ons nog langer had mogen duren. De voorstelling scoort hoog op ons lijstje favoriete voorstelling van het jaar. Complimenten ook voor de regie en natuurlijk de tekstschrijver.

reactie op "'mac''

Ingediend door Irma op zo, 28/02/2010 - 16:27.
afgelopen vrijdag was ik in theater Walhalla in Rotterdam. Ik zag daar de voorstelling ""Mac"".
Helaas had ik geen tijd om even na te praten.
Ik wil wel graag laten weten dat ik ontzettend onder de indruk ben van het stuk.
Ik vond dat ze fantastisch speelde en ik zag het allemaal helemaal voor me gebeuren. Prachtige teksten, zeer natuurlijk gespeeld en tussen de triestigheid en ellende door geweldige humor.
Het stuk houdt me nog steeds bezig.
Graag zie ik meer van deze actrice en hoor ik meer teksten van deze tekstschrijver.
Irma Dorsman.

Mac, de nachtmerrie van een carrierevrouw

Ingediend door Diana op za, 27/02/2010 - 10:45.
Allereerst mijn complimenten voor de teksten. Wat een woordkeuze, geweldig. Alles werd zo beeldend gesproken, dat je de situaties op je netvlies geprojecteerd kreeg. De voorstelling duurde langer dan normaal, maar dat heb ik niet in de gaten gehad, zo werd ik meegesleurd in de gesketste situaties. Een vrouw met een glanzende carriere, een nietszeggende man, die vreemd gaat met je beste vriendin. Een leven volgens de amerikaanse maatstaven. Carriere, man, mooi huis, vrienden..... maar wat blijft er van je zelf over. Wie ben je zelf nog in het grote geheel. Is er nog een plek voor je zelf, waar je helemaal jezelf kunt zijn.
Na afloop van de voorstelling was ik nog even helemaal onder alle indrukken verslagen. Wat is er veel gezegd en beleefd.....
Zeker de moeite waard.

Het was één grote val.

Ingediend door Marjon Roobeek op do, 25/02/2010 - 16:25.
Niet alleen van de hoofdpersoon Mac, maar ook van alle personen om haar heen. En zij tuimelde daardoor steeds meer in een bodemloze put. Aan de basis van alles een totaal mislukte relatie met "de lege plek" en een fysieke aanhankelijkheid. Voortdurend in de greep van een beklemmende chaos. En als je denkt dat het nu echt niet erger kan, kom je bedrogen uit. Elk optimisme wordt direct geloochenstraft. Je wordt gevuld, maar koester daar vooral geen hoop uit. Je jaagt een droom na, maar het grote ideaal bereikt alleen degene die zeer weinig eisen aan z'n grote ideaal stelt. Als dit mijn laatste gedachten waren, zou ik verrekte belazerd doodgaan. Wat een pracht van een voorstelling.
- Marjon, Alkmaar

Hanneke Scholten excelleert in Mac

Ingediend door tomweeber op do, 25/02/2010 - 14:35.
Al vele jaren bezoek ik toneel. Ook toen ik klein was moest ik van mijn vader mee. Ik vond beslist niet alles mooi, interessant of de moeite waard. 'Maar je moet óók kennismaken met andere ideeën, stromingen en uitingen.' Gelukkig kan ik mij aan deze levensles nog steeds laven via de Theater Blind Date... Twintig jaar geleden werd de eerste McDonald's® geopend in Moskou... lange rijen voor de Amerikaanse droom. Precies zoals veel managers in de rij staan voor de management prietpraat van trainers en consultants.
Hanneke speelt consultant verwachtingsmanagement. Het lijkt erop dat dit een verzonnen begrip is, net als K.I.S.S. en L.O.V.E. maar dat valt tegen. 'Het sturen van de verwachtingen van de klant in positieve en negatieve zin wordt aangeduid met de term verwachtingsmanagement.' Met Leidinggeven, Overzicht, Vooruitkijken en Efficiëntie moet alles Keep It Stupid Simpel gehouden worden. Waar is de liefde gebleven? Weet iemand nog waar F.U.C.K. en Y.O.U. voor staan? Terecht dat je in de hoogste boom klimt als je dit te horen krijgt van een ergens ingehuurde consultant. Maar protest kost je je baan. Helaas het echte leven. Lang leve Amerika. Je zal de consultants de kost moeten geven die er 100% achterstaan en er helemaal voor gáán... een Amerikaanse nachtmerrie. Meisje Mac komt er niet meer uit en glijdt steeds verder af. Optimaal wordt gebruik gemaakt van het decor: toilet, kleedkamer, benzinestation... De beloftes van het verwachtingsmanagement over het Grote Geluk dat voor iedereen bereikbaar is 'uit de muur' als ware het geld of vreten worden grondig onderuit gehaald. Voor mij zonder meer een Happy Meal. Toch is er sprake van een zekere overkill en dat boeit mij in deze voorstelling het minst. Hanneke Scholten maakt alles goed, ruim 1,5 uur weet zij te boeien en voor echt geluk schijn je in die tijd toch behoorlijk vaak te hebben moeten zappen. Daar had ik geen enkele behoefte aan. En dan speelt Mac al weer drie weken in Theater Blind Date en is dit de eerste reactie op een voorstelling die ook bij publiek dat wel wat gewend is tegenstrijdige gevoelens oproept. Ik ben dan ook echt benieuwd naar de reacties van anderen/ andere ambassadeurs! Gezien LAKtheater in Leiden 25 februari 2010