Het machinale geweld heeft fysieke gevolgen - Ambassadeur Tanny over TRIP
Een man, een vrouw en nog een vrouw staan op het podium. Ze dragen alle drie een kleurloos hemdje met een even kleurloze broek. Je hoort mechanisch boing-boing-boing. De drie draaien langzaam hun armen omhoog, en dan begint het: met opengesperde monden herhalen ze drie kwartier lang een reeks van bedwelmende motieven die langzaam transformeren, net als in de muziek van Philip Glass.
De dansers gaan steeds meer hijgen, hun speeksel vliegt uit hun monden en hun borst wordt langzaam rood, doordat ze er zo vaak met hun vuisten op slaan. Het machinale geweld heeft fysieke gevolgen en dat zie je niet zo vaak bij dansers. Vaak willen ze de illusie van moeiteloosheid hooghouden.
Deze dansers voldoen ook uiterlijk niet aan het klassieke plaatje van 'de danser'. Een van de vrouwen heeft zelfs okselhaar; een detail dat haar verheft tot mens van vlees en bloed, terwijl de dans zelf haar degradeert tot radar in een over zijn toeren draaiend, hysterisch apparaat. Die opengesperde monden deden me ook denken aan 'de Schreeuw', het schilderij waarin Edvard Munch zijn eigen wanhoop verbeeldde.
Ik heb drie kwartier gefascineerd gekeken. Maar uit mijn ooghoeken zag ik dat mijn buurvrouw meer aandacht had voor haar toegangskaartje, dat ze in zo klein mogelijke stukjes probeerde te scheuren. Dit verschil in waardering zag ik later terug in de papiertjes waarin de bezoekers een cijfer kunnen geven aan de voorstelling. Hoe hoger het cijfer, hoe groter de waardering. Ik zag vele tweeën passeren, een enkele zes en zeven, maar ook veel achten en negens. Controversieel is deze voorstelling dus!
Uw Reactie