Voorstelling ‘Trip’ van het danscollectief White Horse, gezien op 21 december in Theater Bellevue.
Voor de voorstelling Trip is een opvallend, minimale, radicale vorm gekozen. Vier performers zetten hun hele lichaam in om fanatisme en (massa) hysterie uit te beelden. We zien hoe na opgezweept te zijn door een diepe, onheilspellend gebons, ieders lichaam transformeert in een houding, als klaar voor een collectieve aanval. Gezichtsexpressie blijft als bevroren staan op een masker van een vechtlustige schreeuw gemengd met waanzin.
In het begin wordt het speelvlak schaars belicht door alleen het voetlicht, wat een geheimzinnige, broze en haast heilige sfeer suggereert. Niet lang nadat de vier spelers zijn opgestaan, wordt hiermee gebroken. Ze beginnen aan een reeks versies van herhalende bewegingssequenties, met als basis: lopen, omdraaien, vuist heffen en deze op de borst slaan. Wanneer de spelers dusdanig koortsachtig doormarcheren, dringen plotseling geruis en geschreeuw van de buitenwereld in de achtergrond binnen. Ook door toevoegingen van veel en fel licht, transformeert de ruimte in een broeierige arena. Aan het opvoeren van energie door de stampende geluiden en de herhaling en herbevestiging van deze rituele bewegingen lijkt er geen stop te zijn. Als toeschouwer zijnde betrekt je dikwijls een unheimlich, vervreemdend gevoel, ook door de gezichtsuitdrukking van de spelers, die ze strak aanhouden richting het publiek. Naarmate je vervolgens gedachteloos langer naar blijft staren, werken de bewegingen haast hypnotiserend op je in.
Echter door de monotonie van de beweging en doordat het zo lang doorgaat, ontstaat vroeg of laat toch de wens er afstand van te nemen met je blik. Mocht je blik hierbij toevallig blijven steken op het zweet en de kwijl die langs de halzen van de spelers naar beneden druipt, dan is er haast geen weg terug. Je wilt er niet naar kijken, maar toch betrap je jezelf erop dat je er extra op begint te letten. Wil ‘White Horse’ soms de toeschouwer provoceren door hem met zijn perverse blik te confronteren?
Ondanks de zichtbaar scherpe keuzes in de vorm, wordt de stem en het zelfcommentaar van de makers nauwelijks gearticuleerd. Aan het einde van hun uitputtingsslag lijken de performers van Trip een reactie van het publiek te willen afdwingen, door zelf te gaan zitten het publiek met verwachtingsvolle ogen aan te kijken. Mocht je als toeschouwer nou juist benieuwd zijn naar de stem van de makers zelf, de makers van Trip blijven je deze schuldig. Ondanks dun hoge fysieke aanwezigheid in het ‘hier-en-nu’.
Uw Reactie