'American Nightmare' - Ambassadeur Irena over de voorstelling Mac

Mac is een monoloog over een vrouw die doorslaat in haar ambitie haar leven te modelleren naar de maatstaven van the ‘American Dream’, een ideaal dat ze haar eigen heeft gemaakt. Deze vrouw, genaamd Mac, vertelt over een werkdag uit haar leven. Tijdens deze dag stort haar schijnbaar geregelde leventje volledig in elkaar. Allerlei frustraties die een westerse stadsmens kunnen treffen stapelen zich gaandeweg op: halsoverkop moeten haasten, benauwde kantoorruimtes, conflicten met collega’s op het werk, stress, onbevredigende seks en eenzame anonimiteit. Doordat ze op alle vlakken verlies lijdt, zinkt ze steeds een niveau dieper. Zo diep, dat Mac zichzelf uiteindelijk prostitueert aan vreemdelingen in ruil voor drank, vervoer of stukje genegenheid dat ze hevig mist.

De tekst duwt je blik zonder pardon maar wel keihard, tegen het uiterste verderf en shit aan, wat het gevolg kan zijn van radicaal doorgevoerd kapitalistische systeem. Nuance is ver te zoeken, maar wordt blijkbaar ook helemaal niet nagestreefd in deze vertellende voorstelling waarbij vervreemding door hyperrealisme wordt bereikt. Voorbeeld van deze esthetiek zien we ook terug in het verplaatsen van de alom bekende MacDonald’s clownspak naar the black box. Het effect heeft een bijzondere ambiguïteit: de popperige naïviteit afwisselend met transparant acteren waarbij de clown cynisch een sigaret opsteekt. Het gebruik maken van symboliek in plaats van naturalisme, wordt ook doorgevoerd in de manier waarop personages worden neergezet. Om te beginnen de namen van de personages: ‘Mac’ of ‘Lege plek’. Het impliceert ook dat, in plaats van round characters, deze personages eerder repercussies zijn, van de wanhopige schreeuw om aandacht van een vrouw.

Hanneke Scholten weet daarbij in haar spel een knappe balans te bereiken in het zowel laten meeleven met hoofdpersoon als vervreemden van de dingen die haar overkomen. Het contrast tussen het ideaal en de werkelijkheid, wordt in Mac pijnlijk zichtbaar.  Een scène waarin Mac tevergeefs aan Nederlandse, nuchtere kantoorlui een zogenaamde ‘efficiency cursus’ geeft, die haar alleen maar lang aanstaren, is zowel komisch en bitter tegelijkertijd. Mac is een spraakmakende voorstelling, als je je bedenkt hoe, ook in Nederland, het een trend blijft om banale, uit Amerika geïmporteerde concepten te kopiëren. Concepten, waarvan de uitwerking net zo snel uitgewerkt is als fast food.