Chrono
Een productie van Joeri Dubbe
Seizoen 2011 - 2012
De 27-jarige Joeri Alexander Dubbe begon na de Nationale Ballet Academie (1993-2002) zijn danscarrière bij het Nationale Ballet. Na vier jaar maakte hij de overstap naar het Nederlands Dans Theater II. In 2008 waagde hij de sprong in het diepe en begon als freelance danser en choreograaf. Onder de vleugels van Korzo producties maakte hij een aantal korte stukken, die te zien waren in DansClick, Holland Dance Festival, 'Here we live and now' en het Zuid Afrika festival BIG5. In 2011 ontving hij de Prijs voor de Nederlandse Dansdagen.
Over de voorstelling
Chrono is de eerste avondvullende voorstelling van Joeri Dubbe. Met veel aandacht voor muziek, kostuums en licht duikt Dubbe samen met lichtontwerper Tom Visser in de relatie tussen de mens en technologie. Worden we langzaam vergiftigd door de technologie die ons omringt? Veranderen we gaandeweg in robots of biedt de techniek ons juist kansen om te groeien als mens? Chrono creëert een wereld waarin het verschil tussen echt en onecht ongrijpbaar is. De karakters vechten zich een weg uit de illusie, de realiteit wordt steeds zichtbaarder.
De media
“Zijn dansers wekken bevreemding, maar blijven aards en van deze tijd: in de gevarieerde, complexe bewegingsstijl zijn zowel de snelheid en de verbrokkeling als de flow uit urban dance en vechtsport traceerbaar. Een projectie van vuur met witte rookpluimen en de gedragen klanken van een strijkorkest kondigen de keerzijde aan; het fysieke, het emotionele, het intermenselijke.” - De Volkskrant
choreografie Joeri Dubbe dans Nina Botkay of Rei Watanabe, Joeri Dubbe, Raphael Eder Kastling, Miguel Oliveira, Liat Gabay muziek Thijs Kaldenbach, Marvin Boven lichtontwerp, lichtinstallatie en projectie Tom Visser kostuumontwerp Carlijn Petermeijer repetitor, dramaturgie Miguel Oliveira schilderijen Jeanette Lotz stem en strijkkwartetopname Harmen Straatman productie Korzo producties
Worden we langzaam vergiftigd door de technologie die ons omringt? Veranderen we gaandeweg in robots of biedt de techniek ons juist kansen om te groeien als mens?
